بقاى نسل انسان و وجود فرزندان صالح كه ثواب اعمالشان و نتايج كارهايشان ، هم به خودشان و به پدر و مادر عايد شود نيز نعمت بزرگ ديگرى كه در جملهء « و لا مقطوعا دابري » به آن اشاره شده است . سپس اشاره به شش نعمت مهمّ ديگر كه شايستهء هرگونه حمد و سپاس است كرده ، مىفرمايد : « و ( شكر مىكنم خدايى را كه ) مرا مرتد از دين و منكر پروردگارم و وحشت‌زده از ايمانم و گرفتار به اختلال در عقلم نكرد ، و مرا به كيفر و عذابهايى كه امّتهاى پيشين را با آن مجازات نمود ، مجازات نكرد » ؛ ( و لا مرتدّا عن ديني ، و لا منكرا لربّي ، و لا مستوحشا من إيماني ، و لا ملتبسا « 1 » عقلي ، و لا معذّبا به عذاب الأمم من قبلي ) . بسيار مىشود كه انسان در آغاز كار مشمول نعمتهاى مهمّ الهى است ؛ ولى در ادامهء راه آنها را از دست مىدهد : تعدادى از جمله‌هاى بالا اشاره به تداوم نعمتهاست ؛ نعمت دين و ايمان و عقل ، بنابراين هم شمول نعمت ، شايستهء حمد و شكر است و هم بقا و تداوم آن ، زيرا اگر لطف خدا شامل حال نباشد هر لحظه نعمتها در معرض زوال است . جملهء « و لا منكرا لربّي » بعد از جملهء « و لا مرتدّا عن ديني » از قبيل ذكر خاص بعد از عام است . جملهء « و لا معذّبا به عذاب . . . » اشاره به عذابهاى دردناك و وحشتناكى است كه بر بعضى از امّتهاى پيشين نازل شد ؛ مانند صاعقه ، طوفانهاى بسيار شديد و زلزله‌هاى ويرانگر و آفات سخت و سنگين در جسم و جان . جملهء « و لا مستوحشا من إيماني » اشاره به اين است كه انسان گاه ايمان دارد ؛ ولى از اين مىترسد كه آلوده به خطاهايى بشود و يا در معرض زوال قرار گيرد .

--> ( 1 ) . « ملتبس » از ريشهء « لبس » بر وزن « حبس » به معناى اشتباه گرفته شده و « ملتبسا عقلى » به معناى به‌هم ريختن فكر و عقل است .